Stanisław Stankiewicz

Stanisław Stankiewicz, używający pseudonimów Sośniak, Dąb i Kornik, urodził się 15 listopada 1903 roku w Wólce Profeckiej, obecnie dzielnicy Puław. Był leśniczym i należał do Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej. Wraz z żoną Barbarą miał córkę Barbarę i syna Tadeusza. W czasie okupacji niemieckiej pracował w leśniczówce Głodno koło Opola Lubelskiego.

W 1941 roku uzyskał zgodę Niemców na zatrudnienie Żydów w leśniczówce. Pomagał ukrywającym się osobom znaleźć schronienie i żywność; wokół leśniczówki ukrywało się ponad 200 osób. Ostatecznie ocalało sześcioro Żydów. Po wkroczeniu Sowietów rodzina przeniosła się do leśnictwa Sterdyń, a Stankiewicz kontynuował działalność w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość oraz Narodowym Zjednoczeniu Wojskowym. Po wojnie został aresztowany i przewieziony do Warszawy, gdzie zginął w areszcie 12 sierpnia 1947 roku. Urząd Bezpieczeństwa podał jako przyczynę śmierci samobójstwo. W 1986 roku Stanisław i Barbara Stankiewiczowie zostali odznaczeni medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.

Na podstawie artykułu „Stanisław Stankiewicz (1903–1947)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.