Józef Wierusz-Kowalski

Józef Wierusz-Kowalski, polski fizyk i dyplomata, urodził się 16 marca 1866 roku w Puławach. Studiował początkowo prawo na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, a następnie fizykę na Uniwersytecie w Getyndze. Doktorat uzyskał w 1889 roku za pracę o wytrzymałości szkła. Pracował w Berlinie, Würzburgu, Zurychu i Bernie. W 1894 roku objął katedrę fizyki na Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie w roku akademickim 1897-1898 pełnił funkcję rektora. Badał między innymi luminescencję i fosforescencję; w 1910 roku odkrył zjawisko fosforescencji postępowej. Jego asystentem we Fryburgu był Ignacy Mościcki.

W czasie I wojny światowej działał w Komitecie Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. W 1917 roku powrócił do kraju, by zorganizować katedrę fizyki na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1919 roku został profesorem Politechniki. W tym samym roku rozpoczął służbę dyplomatyczną II Rzeczypospolitej. Był posłem przy Stolicy Apostolskiej, w Hadze i Wiedniu, a następnie w Ankarze. Zmarł tam 30 listopada 1927 roku, podczas pełnienia obowiązków służbowych. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Józef Wierusz-Kowalski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.